Ik bewonder de tijd, de tijd in de geschiedenis van de stad, de degelijkheid, en de afgedwongen schoonheid van haar monumenten. De tijd die afstraalt van de Oude Kerk of van het huis waar ik woon en werk, een 17e eeuws pakhuis er tegenover.
Om beide kan ik niet heen. Als ik de kerk niet zie, hoor ik wel het carrillon.
In het huis is het houten skelet met staanders, korbelen, en kinderbalken na restauratie weer zichtbaar, als een omgekeerd schip.
Ik bewonder haar degelijkheid en voelbaar verleden.
Geschiedenis, groei en doorgaande lijnen zijn in de beelden die ik maak terugkerende facetten, beïnvloed door de plek en de omgeving waarvoor ze bestemd zijn.